Monday, May 6, 2013

தமிழர்களே! ராம சேதுவைக் காக்க ஒன்றுபடுங்கள் (please and share)

மூலக்கட்டுரை: http://jayasreesaranathan.blogspot.in/2013/02/all-tamils-must-unite-to-save-ram-setu.html

தமிழாக்கம்: திரு டி.ஜி. ஸாரநாதன்

 

ரா சேது மீண்டும் செய்திகளில்! இம்முறை காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசு, அந்த அரசாலேயே நியமிக்கப்பட்ட புகழ் பெற்ற விஞ்ஞானி பசௌரி தலைமையிலான கமிட்டி கூறியுள்ள, அணையைப் பாதுகாத்து, சுற்றுச் சூழல் கெடாமல் இருப்பதற்கு ராம சேது அணையை இடிக்க வேண்டாம் என்ற   பரிந்துரைகளை நிராகரித்துள்ளது. கருணாநிதியும் "சேது சமுத்திர திட்டத்தை" தீய சக்திகள் தடுக்கின்றனர் என்று பொய்ப் பிரச்சாரம் செய்ய மே 15ம் நாளை எழுச்சி நாள் என்று அறை கூவியுள்ளார்.

இதே வலைப்பதிவில்,  ராம சேது அணையை ஏன் உடைக்கக் கூடாது என்பதைப் பற்றி நிறைய கட்டுரைகள் பதிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த அணையைத் தகர்த்து விட்டால், ஸ்ரீலங்கா, தென் தமிழ் நாடு, கேரளா முதலியவை , சுனாமியால் அழிக்கப்படும் அபாயம் உள்ளது.  அதுமட்டுமன்றி  மிக அரிய தோரியம் தாதுப் பொருட்கள், இந்திய சமுத்திரத்தில் வீசி எறியப்பட்டு உபயோகமில்லாமல் போய்விடும். இந்தக் காரணங்கள் போதாது என்றால், இந்த அணையை ஹிந்துக்களின் நம்பிக்கைக்காகவாவது பாதுகாத்தே தீர வேண்டும். நான் இந்தக் கோணங்களிலிருந்து பலமுறை எழுதியிருந்தாலும், இப்பொழுது தமிழ் மக்களுக்காகவே சில விவரங்களுடன் இந்தப் பிரச்சினையை  அணுக உள்ளேன்.


தமிழ் மக்கள் தங்கள் பாரம்பரியம், கலாசாரம், மொழி முதலியவைகள் பற்றி பெருமை கொள்கிறார்கள். பண்டைய தமிழ் இலக்கியங்களில், நம் இந்திய சரித்திரத்தின், இந்த மனிதகுலத்தின், பல இரகசியங்கள் பொதிந்து கிடக்கின்றன, என்பதைத் தமிழர்கள் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்.  தமிழ் மக்களின் முன்னோர்கள்தான், பண்டைய காலத்தில், வேத மரபான, ஹிந்துக்களின்  இந்தியக் கலாசாரத்திற்கு, அறங்காவலர்களாக இருந்தனர் என்பதையும் தெரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். இராமாயணம், ராமர், சேது என்பவைகள் சரித்திர சான்றுகளே  அன்றி கற்பனைக் கதைகளாக எழுதி கற்ப்பிக்கப் பட்டவை அல்ல என்பதையும் தெரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். உண்மையான தமிழன், மதங்கள், கட்சிகளைத் தாண்டி, பண்டைய சரித்திரச் சான்றுகள், கருணாநிதியைப் போன்ற கயவர்களால், அழிக்கப் படுவதைத் தடுக்கவேண்டும்.


தமிழ் மொழியையும், தமிழ் இலக்கியத்தையும் பெருமையுடன் இன்று அனுபவிக்கும் தமிழன், அந்த இலக்கியங்களில் பொதிந்திருக்கும் உண்மைகளை உலகோர் அறியச் செய்து, பதிவுகளைச் சீர் செய்திட வேண்டும். பல தமிழ் இலக்கியங்களில் நான் கண்ட அரும் பெரும் சான்றுகளை இங்கு பதிப்பிக்க எண்ணுகிறேன். இதனால் இந்தப் பிரச்சினை வெறும் மதம் சார்ந்தது மட்டுமின்றி, தேசிய கலாசாரத்தை பாதிக்கும் என்பதை ஒவ்வொரு குடிமகனும், ஒவ்வொரு தமிழனும் உணர்ந்து வீறு கொண்டு  எழுந்து, ராம சேதுவை அழிக்கும் எந்த சிறு முயற்சியையும் போராடி முறியடிக்க வேண்டும் என்று உறுதி கொள்ள வேண்டும்.


ராம சேது தமிழகத்திலே இருப்பதால், அதைக் காக்கும் தலையாய பொறுப்பு தமிழனது என்பதை உணரவேண்டும். அலங்காரச் சொற்களாலும், ஆசை, மயக்கு மொழிகளாலும், கருணாநிதி மற்றும்  அவரது ஊது குழல்களின்  வார்த்தைகளை ஒருபோதும் நம்பக் கூடாது. இராமாயணம் கட்டுக்கதை என்கின்றனர். கட்டுக்கதையாக இருந்தால், எப்படிப் பாண்டிய அரசர்கள், தங்களில் ஒருவர் இராவணனுடன் இருந்த ஒரு சம்பவத்தை கூறி இருக்க முடியும்?


இராமாயணம் என்பது ஏதோ லட்சக் கணக்கான ஆண்டுகள் முன்பு நடந்தது இல்லை. அது நம்மால் கண்டறியும்படி சில ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்பே நடந்த ஒரு சரித்திரம். ராமர் வாழந்த காலத்தில், தெற்கே பாண்டியர்களின் பொற்கால இராஜ்ஜியம் தழைத்துக் கொண்டிருந்தது. வால்மீகியின் இராமாயணத்தில், பாண்டியர்களின் இராஜ்ஜியத்தின் தலைநகரம் கவாடபுரம் என்று குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. இதை ஆதரிக்கும் வகையில், சின்னமன்னூரில் கண்டெடுக்கப் பட்ட பாண்டியர்களின் பட்டயமான  தாமிரத் தகடுகளில், இராவணனைப் பற்றி குறிப்பும் உள்ளது.


இராவணன் சீதா தேவியை அபகரித்தபோது, பாண்டியர்கள் தென்னாட்டை ஆண்டு வந்தார்கள். சுக்கிரீவன், ஹனுமார் மற்றும் வானர வீரர்களை  தென்திசையில் சீதா தேவியைத் தேடிவரச் சொல்லும்போது, அவர்கள் வழியில் என்னவற்றைக்  கவனிக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறான். அப்பொழுது அவர்களிடம், காவிரி நதியைத் தாண்டி, அகத்தியர் வாசஸ்தலம், மற்றும் தாமிரபரணி நதியைக் கடந்தால், பாண்டியர்களின் கவாடம் காண்பீர்கள் என்று  சுக்கிரீவன் கூறுகிறான்.(வா.இரா. 4-41-19). அதன் பிறகு சமுத்திரத்தைக் காண்பீர்கள் என்று கூறுகிறான். அங்கிருக்கும் மகேந்திர மலையிலிருந்து இராவணனின் இலங்கைக்குச் செல்லலாம்.


இரண்டாம் சங்கத்தின் போது கவாடம் (அல்லது கவாடபுரம்) பாண்டியர்களின் தலைநகரமாக இருந்தது. மூன்றாவது ஊழியில் கவாடம் மூழ்கிப் போனது. இது நடந்தது 3500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால். இன்று நாம் மகேந்திர மலையைக் காண்கிறோம்; ஆனால், அதன் தொடர்ச்சி கடலில் மறைந்துள்ளது. சங்க காலங்களில், இந்தத் தொடர்ச்சிக்கு குமரி மலை என்று பெயர்.