Thursday, January 10, 2013

மழை ஜோதிடம் (பகுதி 1) - கர்போட்டம்

In English


 து ஜோசியத்தின் மூலம் மழை கணிக்கும் தொடர். ஆங்கிலத்தில் நான் எழுதிய இந்தக் கட்டுரையைத் தமிழ் நாடு டெலிகாம் சர்கிள், முன்னாள் சீஃப் ஜெனெரல் மானேஜர் திரு டி.ஜி. ஸாரநாதன் அவர்கள் தமிழில் மொழி பெயர்த்துள்ளார். அவருக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றி.

ந்தக் கட்டுரையில் வரும் குறிப்புகளைக் குறைந்த பட்சம் ஐந்து வருடங்களுக்காவது தொடர்ச்சியாகக் கவனித்து வந்தால் நம்பகமான காரணிகளை உருவாக்கிக் கொள்ளலாம். இதை முனைப்போடு யாராவது செய்தால், என்னுடன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டுகிறேன்.

அறிமுகம்       

வேதத்தில்,மழை அளவு கணிப்பு பூர்வ சித்தி -முன் அறிவு என்று சொல்லப்படுகிறது. (சித்தம் என்பதே இங்கு சித்தி என்று வந்துள்ளது.) அஸ்வமேத யாகத்தில்,சம்பிரதாயமான வினா-விடை பகுதியில், ஒரு கேள்வி:

"எது பூர்வ சித்தி ?"
விடை::" மழையே பூர்வ சித்தி ".

ஏனெனில், ஒரு இடத்தில் மழை உண்டாவதற்கான காரணங்கள் முன்னதாகவே ஏற்படுகின்றன, அதனால் அறியப்படுகின்றன (சித்தம்). அவைகளைச் சரியாகக்வனித்தால், மழை பெய்யுமா இல்லையா என்று சொல்ல முடியும். இதை வராஹமிஹிரரும் வலியுறுத்திச் சொல்கிறார்.

"ஒரு வானியல் நிபுணர் இரவும் பகலும் பாடுபட்டு மழை மேகங்களுக்கான அறிகுறியைக் கண்டறிந்தால், அவர் வாக்கு, ரிஷிகளின் வாக்குப் போல், பொய்யாகாது"

"மற்ற விஷயங்களில் அறிவில்லாது போனாலும், மழை கணிக்கும்  விஞ்ஞானத்தில் ஒருவன் தேர்ச்சி பெற்றால், அவன் பெரிய ஜோதிட விஞ்ஞானியாக கலியுகத்தில் கருதப் படுவான்" (ப்ருஹத் ஸம்ஹிதை -அத.21,ஸ்லோகம் 3 &4)
கர்கர், பராசர்ர், காஷ்யபர், வத்ஸர்  என்று பல முனிவர்கள் மழை கணிப்பு நுட்பத்தைக் கற்ற ஆசிரியர்கள். இவர்கள் அளித்த மழை ஜோதிடக் கருத்துக்களை ப்ருஹத் ஸம்ஹிதை (அத் .21 முதல் 28 வரை), மற்றும் ப்ரச்ன மார்க்கம் (அத்.25), ஆகிய புத்தகங்களில் காணலாம்.

அடிப்படைத் தேவைகள்
·         சாந்திரமான மாதங்களது பெயரையும், அந்த மாதங்கள் வரும் காலங்களையும் பற்றித் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அமாவாசை, பௌர்ணமி தினங்கள் குறிக்கப்பட்ட காலண்டர் இருந்தால் போதும். அமாவாசைக்கு அடுத்த நாளான பிரதமையன்று சந்திர மாதம் ஆரம்பிக்கும். அவற்றின் பெயர், திதிகள் குறிக்கப்பட்ட காலண்டர்கள் இருந்தால் போதும்.

·         வேத ஜோதிடத்தில் வரும் திதி மற்றும் 27  நட்சத்திரங்களைப் பற்றியதான அறிவு. அவற்றின் பெயர் தெரிந்தால் போதும்.

·         அந்த நட்சத்திரங்கள், அவற்றில் சந்திரன் மற்றும் சூரியன் செல்லும் நாள் அல்லது டிகிரியைக் குறிக்கும் ஏதாவது  ஒரு ஜோதிட கணினி மென்பொருள்.

·         முறையான இடைவெளிகளில் நாள் முழுதும் வான் வெளியைக் கூர்ந்து கவனித்தல்.

·         இந்த கவனிப்பு சந்திர மாதம் கார்த்திகை தொடங்கி ச்ரவண மாதம் (ஆவணி) வரை இருத்தல் வேண்டும்.

எப்பொழுதிலிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும்?

மூன்று விதமான நாட்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. ப்ருஹத் ஸம்ஹிதையில் இரண்டு நாட்களும்,, ப்ரச்ன மார்க்கத்தில் ஒரு நாளும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த வித்தியாசங்களுக்கு எந்த விளக்கமும் இல்லை. என்னுடைய விளக்கங்களை அடைவுக் குறிகளில் கொடுத்துள்ளேன்.

  1. சாந்திர மாதம் கார்த்திகையில் சுக்ல பக்ஷம் (வளர் பிறை) முதல் நாள், அதாவது பிரதமை. [அக்டோபர்-நவம்பர்]- இதை சித்தசேனர் கூறியுள்ளார் என்பார்கள். (கேரளாவிலோ அல்லது லக்ஷத்தீவுகளிலோ தென் மேற்கு பருவ மழை ஆரம்பிக்கும் நாளைத் தெரிவிக்கிறது என்பது எனது கருத்து. நடைமுறையில் சரி பார்க்கவும் )
  2. மார்கசீர்ஷம் மாதம் (மார்கழி) வளர்பிறையில் சந்திரன் பூராட நக்ஷத்திரத்தை கடக்கும் நாள் [நவம்பர் - டிசம்பர்]- இதை கர்க ரிஷி  கூறியுள்ளார். (மத்திய அல்லது வட இந்தியாவில் பெய்யும் முதல்  மழையாக இருக்க வேண்டும். நடை முறையில் கவனித்துச் சரி பார்க்கவும்.  )
  3. சூரியன் பூராட நக்ஷத்திரத்தில் நுழையும் நாள். இது தனுர் ராசியில் 13 டிகிரி 20 நிமிடங்களில்  சூரியன் நுழையும் நாள். இந்நாளில் ஆரம்பித்துத் தொடர்ந்து 14 நாட்கள் வரை, மழை 'கர்பம் தரிக்கும்  கால கட்டம்' அல்லது 'கர்ப்போட்டம்' என்று தமிழ் நாட்டில் வழங்குவார்கள். இந்தக் கட்டுரை வெளியாகும் இன்றைய தினம் கர்போட்டம் முடிவடைகிறது.

கர்ப்போட்டத்தின் முக்கியத்துவம்

இந்த 14 நாட்களும் சூரியன் பூராட நட்சத்திர மண்டலத்தை   முழுக்கக் கடக்கும் நேரம். ஒரு நக்ஷத்திரத்தின் அளவு 13 டிகிரி 20 நிமிடங்களாகும். சூரியன் ஒரு நாளைக்கு உத்தேசமாக ஒரு டிகிரி கடக்கும். கர்போட்டம் சமயத்தில் சூரியன் பூராட நக்ஷத்திர மண்டலத்திலேயே சஞ்சரிக்கும். இந்த நேரத்தில் வானிலை கணிப்பின் பூர்வாங்கமாக, கரு முகில்கள் ஆகாயத்தில் தென் பட்டு, சூரியனை மறைக்கின்றனவா என்று கவனிக்க  வேண்டும். மேலும் என்னென்ன கவனிக்க வேண்டும் என்பதை இந்தக் கட்டுரையில் காணலாம்.
இந்தக் கட்டுரையில் கூறியுள்ளவை எந்த இடத்திலிருந்து கண்காணிக்கிறோமோ அந்த இடத்திற்கு மட்டுமே பொருந்தும்.

முன் காலங்களில், ஒவ்வொரு கிராமத்திலும், ஒரு ஜோசியர் அல்லது கணின் இந்த வேலையைச் செய்து வந்தார். இன்று வானிலை ஆராய்ச்சி பரந்த பிரதேசங்களுக்கு கணிக்கிறது. ஆயினும், பண்டைய இந்திய முறை ஒவ்வொரு இடத்திற்கும்  மழை பெய்யுமா இலையா என்று தெரிவித்தது. இதற்கு கண்காணிப்பவர் தொடர்ச்சியாக அந்த இடத்தில் இருந்து கொண்டு கவனித்து வரவேண்டும். குறைந்த பட்சம் மார்க்கசீருஷ மாதத்திலிருந்து பால்குனி வரை நிச்சயமாக கவனிக்க வேண்டும், மற்றைய மாதங்களில்  குறிப்பிட்ட நாட்களில் மட்டும் கவனிக்க வேண்டும். இங்கு மார்கசீர்ஷம் தொடங்கி பால்குனி வரை என்று சொன்னோம். தமிழ் நாட்டு மக்கள் சூரியமாதங்களுடன் பரிச்சயமானவர்களாக இருப்பதால், மார்கழி முதல் பங்குனி வரை கவனிக்கவும். மார்கழி மாதம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன் வரும் அமாவாசைக்கு அடுத்த நாளான பிரதமையிலிருந்து கவனித்து வரவும்.

இனி கர்ப்போட்டம் என்னும் 14 நாட்களில் (சூரியன் பூராட நட்சத்திரத்தில் செல்லும் நாட்கள். ஜோதிட மென் பொருள் உதவியால் இதை அறியவும்.), ஒவ்வொரு நாளாகக் கவனிக்கவும்.

கர்ப்போட்டம் என்னும் இந்தக் காலக் கட்டத்தில், சூரியனைக் கார்மேகங்கள் சூழ்ந்து மறைத்து இருந்தால்,
·         து கர்போட்டத்தின் முதல் நாளாக இருந்தால், 6 மாதங்களுக்குப் பிறகு, சூரியன் திருவாதிரை நக்ஷத்திரத்தைக் கடக்கும்போது (மிதுன ராசியில்), 14 நாட்களும் அங்குமிங்குமாக, விட்டு விட்டு மழை பெய்யும்.
  • அதே மாதிரி  இரண்டாவது நாள், இப்படிப்பட்ட மேக மூட்டம் சூரியனை மறைத்து இருந்தால், பின்னாளில் சூரியன்  புனர்வசு நக்ஷத்திரத்தைக் கடக்கும் 14 நாட்களின்போதும் (மிதுன,கடக ராசிகளில்) அங்குமிங்குமாக விட்டு விட்டு மழை பெய்யும் 
  • மூன்றாவது நாள் தென்பட்டால், சூரியன் புஷ்ய நக்ஷத்திரத்தை கடக்கும்போது (கடக ராசியில்  ) அதே மாதிரி மழை பெய்யும் 
இதே மாதிரி மூல நக்ஷத்திரம் வரை கணிக்க முடியும்.

மார்கழி மாத கர்போட்டத்தின் 14 நாட்களும், சித்திரை பிறந்து அடுத்த வருடம் ஆரம்பித்தபின், திருவாதிரை தொடங்கி, மூல நட்சத்திரம் வரை 14 நட்சத்திரங்களில் சூரியன் செல்லும் காலத்துடன் தொடர்பு கொண்டவை.

மார்கழி மாத கர்போட்டத்தின் போது சூரியன் செல்லும் ஒவ்வொரு தினத்துடன், ஆனி மாதத்தில் ஆரம்பித்து சூரியன் திருவாதிரை துவங்கி செல்லும் 14 நட்சத்திரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக, கர்ப்போட்டத்தின் 1ம் நாள், திருவாதிரையில் சூரியனின் 14 நாட்களின் சஞ்சரிப்பின்போது பிரதிபலிக்கும்.

1ம் நாள் - திருவாதிரை
2ம் நாள்- புனர்பூசம்
3ம் நாள் - பூசம்
4ம் நாள் - ஆயில்யம்
5ம் நாள் - மகம்
6ம் நாள் - பூரம்
7ம் நாள் - உத்திரம்
8ம் நாள் -ஹஸ்தம்
9ம் நாள் - சித்திரை
10ம் நாள் - சுவாதி
11ம் நாள் - விசாகம்
12ம் நாள் - அனுஷம்
13ம் நாள் - கேட்டை
14ம் நாள் - மூலம்

கர்போட்டத்தின் ஏதேனும் ஒருநாளில் ஆகாயம் நாள்  முழுதும் மேக மூட்டமாக இருந்தால், மேலே அந்த நாளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நட்சத்திரத்தில் சூரியன் சஞ்சரிக்கும் போது மழையை எதிர் பார்க்கலாம்.

இந்த வருடம் 28-12-2012 அன்று கர்ப்போட்டம் ஆரம்பமானது. அன்று முழுதும், நான் தங்கியிருக்கும் சென்னைப் பகுதியில் மேக மூட்டம் இருந்தது. ஆனால் நடு   நிசியில் மழை பெய்தது. இம்மாதிரி மழை 195 நாட்களுக்குப் பின் வரும் மழையைக் கெடுக்கும். ஆகையால், முதல் கட்ட கணிப்பு, நான் இருக்கும் பகுதியில், திருவாதிரை நக்ஷத்திரத்தில் சூரியன் சஞ்சரிக்கும் போது முதல் பாதி காலம் மழை இருக்கும். அதாவது சூரியன் திருவாதிரையில் நுழைந்தவுடன் முதல் 7 நாட்களுக்கு பரவலான மழை இருக்கும். ஜூன் மாதம் (2013) 22 ஆம் தேதி விடிகாலை சூரியன் திருவாதிரை நக்ஷத்திரத்தில் நுழைகிறான். அன்று துவங்கி 7 நாட்கள் சென்னையில் நாம் இருக்கும் பகுதியில் அவ்வபொழுது மழை பெய்யும்.

கர்ப்போட்டத்தின் போது மேக மூட்டம் நல்லது; ஆனால் மழை பெய்வது நல்லதல்ல. சிறு சாரல் பரவாயில்லை, ஆனால் மழை கூடாது. கர்ப்போட்ட முதல் தினத்தின் இரவில் மழை பெய்ததால், ஜூன் மாதம், அடுத்த 7 தினங்களுக்கு (ஜூன் 30 ஆம் தேதி துவங்கி) 7 நாட்களுக்கு மழை குறைந்து விடும்.

கர்ப்போட்டத்தின் மறு நாளும் சென்னையில் நான் வசிக்கும் பகுதியில் மேகமூட்டம் தொடர்ந்தது. ஆகையால், சூரியன் புனர்பூசம் நக்ஷத்திரத்தில் நுழைந்தவுடன் (ஜூலை 6ம் தேதிக்குப் பிறகு) நல்ல மழையை எதிர்ப் பார்க்கலாம்.

இனி கர்ப்போட்டத்தில் கவனிக்க வேண்டிய மற்ற காரணிகளைப் பார்க்கலாம்.

  1. காற்று.
  2. மழை 
  3. மின்னல் 
  4. இடி 
  5. மேகமூட்டம் 

கர்ப்போட்ட்த்தின் 14 நாட்களும், மேற்கண்ட 5  காரணிகளையும் கண்காணிக்க வேண்டும். அதன் பின்னர், அடுத்த நான்கு மாதங்களும், பால்குனி மாதம் முடியும் வரையில், தினந்தோறும் இவற்றைக் கண்காணித்து வரவேண்டும். கர்ப்போட்ட தினம் ஒன்றுக்கு, அதனுடன் தொடர்பாக நாம் மேலே சொன்ன நட்சத்திரத்தில் சூரியன் செல்லும் 14 நாட்களிலும் மழை இருக்கும். ஆனால் கர்போட்டம், முடிந்தவுடன் வரும் ஒவ்வொரு நாளுக்கும், அந்த நாளின் 195 ஆவது நாளில் மட்டுமே மழையை எதிர்பார்க்க முடியும். ஏதாவது ஒருநாளில் இந்த 5 காரணிகளும் நன்கு தென்பட்டால், 195 நாட்களுக்குப் பிறகு, நல்ல மழையை எதிர்ப் பார்க்கலாம்.

இனி 195 ஆவது நாளைக் கணிக்கும் முறையைக் காண்போம். மார்கழி துவங்கி ஒவ்வொரு நாளும் இருக்கும் பட்சம், திதியை குறித்துக் கொள்ளவேண்டும். பட்சம் என்றால் வளர் பிறைக் காலம், தேய்பிறைக் காலம் ஆகும். நாம் காரணிகளைக் கவனித்த நாள் எந்த பட்சம், அன்றைய திதி என்ன என்பதைக் குறித்துக் கொள்ள வேண்டும். அதற்கு எதிரிடையான மாதம், பட்சம், திதியில் அதாவது 6 மாதங்கள் கழித்து மழை பெய்யும்.

உ-ம்:  மார்கழி மாதம் தேய்பிறை, த்விதீயை திதியன்று மழைக்கான மேலே குறிப்பிட்ட காரணிகளைக் கண்டால், அன்றைய தினத்திலிருந்து ஆறு மாதங்கள் கழித்து, அதாவது ஆடி மாதம் வளர்பிறை த்விதீயை அன்று மழை பெய்யும். மாதக் கணக்கு என்றால், ஆறு மாதங்கள் கழித்து 7 ஆவது மாதம்.

பட்சக் கணக்கில், வளர்பிறையில் காரணிகளைக் கண்டால், 6 மாதம் கழித்து வரும் தேய்பிறையில் மழை என்று சொல்ல வேண்டும். எந்த திதியில் காரணியைக் கண்டோமோ அதே திதியில் அப்பொழுது மழை பெய்யும்.  காரணிகள் தென்பட்ட நேரம் காலை வேளை என்றால், ஆறு மாதம் கழித்து நாம் கணித்த திதியில் மாலை வேலையில் மழை பெய்யும். இரவில் காரணி தென்பட்டால், பகலில் மழை பெய்யும். இவ்வாறு எதிரிடையாகச் சொல்ல வேண்டும்.

மேகங்களும்,காற்றோட்டமும் ஒரு குறிப்பிட்ட திசையிலிருந்தால், கணித்த நாளில், மழை எதிர் திசையில் இருக்கும். நாம் இவற்றையும் , அதாவது காற்று மேகங்கள் செல்லும் திசையையும் குறித்துக் கொள்ளவேண்டும்.

நாம் கண்காணிக்க வேண்டிய அம்சங்கள்:

கர்ப்போட்ட காலத்திலும், மார்கழி துவங்கி, பங்குனி வரையிலும் தினமும் கவனிக்கப்பட வேண்டியவை. 195 நாட்கள் கழித்து அவை காட்டும் பலன்களும் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

1. காற்றோட்டம் 

மிதமான நல்ல காற்று = நல்ல மழை
வடக்கு, வடகிழக்கிலிருந்து குளிர் மிதமான காற்று= நல்ல மழை
அதிகமான காற்று= மழை மேகங்கள் கூடி சிதறும்.
புழுதிப் புயல் = மழை இருக்காது.

2. மழை

மார்கழி மாதத்தில் மழை இருக்காது. ஆனால் மார்கழியில் அதிகமாக மழை பெய்தால், அதற்குப் பொருத்தமான நாளில் அது மழையைப் பாதிக்கும். இலேசான தூறல் அல்லது சாரல் இருந்தால், ஆறரை மாதங்களுக்குப் பிறகு  (195 ஆம் நாள்) நல்ல மழை உண்டு.

3. மின்னல்

மின்னல் = நல்ல மழை.
வானவில் காலையிலோ அல்லது மாலையிலோ = நல்ல மழை.

4. இடி

மெல்லிய உருட்டொலி = நல்ல மழை
பலத்த இடியோசை = மழை மேகங்கள் உண்டாகிச், சிதறி விடும்.

5. மேகங்கள் 

ஆகாயத்தில் மிகப்பெரிய, பிரகாசமான, அடர்த்தியான மேகங்கள் = நல்ல மழை.
ஊசி, கத்தி வடிவில் மேகங்கள்= நல்ல மழை
இரத்தச் சிவப்பில் மேகங்கள் = நல்ல மழை.

மழை கணிப்பு.

மார்கழியிலிருந்து  பங்குனி வரை, எந்த ஒரு நாளாவது இந்த 5 காரணிகளும் தென்பட்டால், அதற்கான விளைவு நாளில் (அதாவது 195 ஆவது நாள்) மழையின் அளவு ஒரு துரோணமாகும். (ஒரு துரோணம் என்பது  200 பலங்கள் . இதற்கான இன்றைய அளவு தெரியவில்லை. அவ்வாறு மழை பெய்தால், தன் இன்றைய அளவீட்டைக் கொண்டு துரோணம் என்னும் இந்த அளவை அறியலாம்)

இந்த காரணிகளில் எது ஒன்று இல்லையென்றாலும், அளவின் விளைவை கால் பாகம் குறைத்துக் கொள்ளவேண்டும். அதாவது 4 காரணிகள் மட்டும் இருந்தால், துரோணம் என்னும் மழை அளவில் கால் பங்கு குறையும், 3 காரணிகள் மட்டும் இருந்தால் இந்த அளவில் கால் பங்கு குறையும் என்று கணக்கிட வேண்டும். குறைந்தது 5 வருடங்களாவது இவற்றைக் கவனித்து வந்தால், மழை அளவைக் கணிக்க முடியும்.
இனி இன்னும் கவனிக்க வேண்டிய அமைப்புகளைப் பார்க்கலாம்.

மும்முனைக் கண்காணிப்பு

1. தரை சார்ந்தவை
2. வளி மண்டலம் சார்ந்தவை
3. கிரகங்கள் சார்ந்தவை

1. தரை சார்ந்தவற்றைக் கண்காணிப்பது

1. பறவைகளின் கீச்சு கீச்சென்ற சப்தம்
2.மிருகங்களின் நிம்மதியான நடை; இனிய குரலோசை.
3.சிறுவர்களின் குதூகலமான விளையாட்டு
4. மரங்களில் துளிர்
5.நோயில்லாமல் மரங்கள் வளர்தல்.

2.வளிமண்டலம் சார்ந்தவற்றைக் கண்காணிப்பது.

1,மேகங்கள் முத்து அல்லது வெள்ளி நிறமாக இருத்தல்.
2. மேகங்களின் வடிவம், நீர்வாழ் உயிரினங்களை ஒத்தும், அல்லது மிகப் பெரியதாகவும், அடர்த்தியாகவும் இருத்தல்.
3. மேகங்கள் சூரிய ஒளி பட்டு, பிரகாசமாக இருத்தல்.
4. மிதமான காற்று (இந்த 3 ஆவது, 4 ஆவது அமைப்புகள் ஒன்றாகத் தென்பட்டால், 195வது நாள் பேய் மழை பெய்யும்)
5. சூரியன், சந்திரனைச் சுற்றி, பளபளப்புடன் கூடிய பிரகாசமான ஒளிவட்டம் தென்படுதல். இது அடர்த்தியாக இருந்தால் 195 ஆவது நாளன்று நல்ல மழையைக் கொடுக்கும்.
6. ஆகாயத்தில் பருத்த அல்லது பஞ்சு போன்ற மேகம். அல்லது ஊசி அல்லது கத்தி வடிவில் மேகங்கள். (இந்த மேகம் சிர்ரஸ் என்று அழைக்கப் படுவது)
7. சிவப்பு அல்லது  நீல நிறம் கூடிய மேகங்கள்.
8. ரம்மியமான கருக்கல் அல்லது அந்தி வேளை வெளிச்சம்
9. மெல்லிய உருட்டலோசை இடி.
10. கீழ் வானத்தில் வானவில்
11. மார்கழி, தை மாதங்களில் அந்தி விடிகாலை நேரத்தில் தொடுவானம் சிவந்திருத்தல்.
12. ஒளிவட்டத்துடன்  மேகங்கள்

மாதவாரியான கண்காணிப்பு

மார்கழி மாதத்தில்,
·         காலையிலும், மாலையிலும் சிவந்த சூரியன்
·         சூரியோதயத்திலும், ஸ்தமனத்திலும் செவ்வானம்
·         ஒளிவட்டத்துடன் மேகங்கள்
·         கடுங்குளிர்.

தை மாதத்தில்,
·         காலையிலும், மாலையிலும் சிவந்த சூரியன்,
·         ஒளிவட்டத்துடன் மேகங்கள்.
·         அதிகமான பனிப்பொழிவு.
மாசி மாதத்தில்
·         பலத்த காற்று,
·         சூயோதயத்திலும், அச்தமனத்திலும் சூரியனும், சந்திரனும், மேகங்களினாலும், னியாலும் மூடி, மங்கலாகத் தெரிதல்
·         மூடுபனி,
·         அதிகக் குளிர்.
ங்குனி மாதத்தில்,
·         தாறுமாறான,உக்கிரமான காற்று,
·         பழுப்பு மஞ்சள் சூரியன்,
·         சூரியன்  சந்திரனைச் சுற்றி ஒழுங்கில்லாத, உடைந்த ஒளிவட்டங்கள்.
·         ஆகாயத்தில் பளபளப்பான மேகங்கள் சஞ்சரித்தல்.
மேற்க்கண்டவை நல்ல மழைக்கு அறிகுறிகள்.

சித்திரை, வைகாசி மாதங்களில் நல்ல காற்று, மேகங்கள், ஒளிவட்டங்கள் இருப்பின், 195வது நாளில் மழைக்கான அறிகுறிகள் உண்டு.
மார்கழியிலிருந்து  பங்குனி வரைக்குமான நான்கு மாதங்களில் கீழ்க்காணும் அம்சங்கள் தென்பட்டால், மழை உருவாகுவதைக் கெடுக்கும்:

  1. விண்கற்கள் பொழிவு (இந்த மார்கழி மாதம் (ஜனவரி 3 ஆம் தேதி) கர்போட்டத்தின் 6 – 7 ஆம் நாளன்று விண்கற்கள் பொழிந்தன என்று நாசா போன்ற விண்வெளி மையங்கள் தெரிவித்தன. இது ஆவணி மாதம் முற்பாதியில் மழையைக் கெடுக்கும்.)
  2. இடிமின்னல் 
  3. புழுதிப்புயல் 
  4. மேகக் கூட்டங்கள் நகரம் போன்ற வடிவில் தென்படுதல் 
  5. வளி மண்டலத்தில் மேகங்கள் , ஆகாய நிறம் , மற்றும் சூர்யோதயம், ஸ்தமனங்களில், இயற்க்கைக்கு மாறாக நிகழ்வுகள் தென்பட்டால் 
  6. மழை 
  7. வால்  நட்சத்திரம்  
  8. கிரகணங்கள் 
  9. சூரியனில் கரும் புள்ளிகள் 

3.   கிரக மண்டலம் சார்ந்தவற்றைக் கண்காணிப்பது  
மழை உருவாகுவதற்கான நல்ல அறிகுறிகள்,

·         இரவில் கிரகங்கள் தெளிவாகவும், பளிச்சென்றும் தென்படுதல்.
·         கிரகங்கள் வடக்கு சாய்மானமாக (Northern declination) நகர்தல் 
·         சந்திரன், நக்ஷத்திரங்கள் வெண்மையாக தோன்றுதல் 

மழை உருவாகுவதைக் கெடுக்கும் அம்சங்கள்,
·         கிரகணங்கள் 
·         கிரகங்கள் ஒன்றை ஒன்று கடக்கும் போது (மழை நிகழ வேண்டிய காலத்தில் பல நாட்களுக்கு மழையை கெடுக்கும்)

நான்கு மாதங்களில் சந்திரனின் நிலை.

மழை உருவாகுவதற்கு சாதகமான மேற்கூறிய மூன்று அம்சங்களும் இருக்கும் ஒரு நாளில், சந்திரன் பூராடம்,உத்திராடம், பூரட்டாதி, உத்திரட்டாதி மற்றும் ரோகிணி நக்ஷத்திரங்களைக் கடந்தால்,195 ஆம் நாளன்று மழை அபரிமிதமாக இருக்கும்.

அதேபோல், அந்த மாதிரியான ஒரு நாளில், சந்திரன் திருவாதிரை, ஆயில்யம், மகம், சுவாதி மற்றும் சதய நக்ஷத்திரங்களைக் கடந்தால், 195 ஆம் நாளைத் தொடர்ந்து மழை பலநாள் தொடரும்.
மாறாக, இந்த மூன்று அம்சங்களும் கெட்டால், மழை வறட்சி இருக்கும்.

மார்கழி மாத்தில்,இந்த மூன்று அம்சங்கள் இருந்து, கெடுதல் அம்சங்கள் இல்லாமல் இருந்தால், 195 நாட்களுக்குப் பிறகு, எட்டு நாட்கள் மழை தொடரும்.

அதே போல் தை மாதத்தில் நடந்தால் 6 நாட்கள் தொடரும்.

மாசி மாதத்தில் நடந்தால் , 16 நாட்கள் தொடரும்;

ங்குனி மாதத்தில் நடந்தால்  24 நாட்கள் தொடரும்;

சித்திரை மாதத்தில் நடந்தால் , 20 நாட்கள் தொடரும்;

வைகாசி மாதத்தில் நடந்தால் , 3 நாட்கள் தொடரும்.  

(தொடரும்)

ஆங்கிலத்தில் இக்கட்டுரை:-
தொடர்புள்ள பிற கட்டுரைகள்:-

Tuesday, January 8, 2013

From Pakistan with love for heritage!

An article that appeared in the Dawn Newspaper and reproduced in its online edition is given below. The call for preserving the ancient heritage of Pakistan which was nothing but an Hindu heritage is to be commended. What struck me most was the line that says that Porus defeated Alexander which even Indian historians of today are refusing to accept. The place where Porus defeated Alexander is known as Bhera. Added the info on Bhera from wikipedia at the end of this article. Certainly a welcome change of perception from our neighbour who shares our heritage.

Previous post on victory of Porus over Alexander:-

http://jayasreesaranathan.blogspot.in/2008/07/did-alexander-defeat-porus.html


***********

From

http://dawn.com/2013/01/07/endangered-heritage-2/

Endangered heritage

by


THE Indus Valley Civilisation, stretching over the area that today constitutes Pakistan, is probably the oldest known to mankind.


From the remote northern reaches of the Hindu Kush mountains to the Indus River delta in the south, and along the vast expanses of land on both sides of the Indus and its tributaries, exist traces of a rich past going back in antiquity.

Without doubt it is the largest ancient civilisation in the world, and yet no place else on earth is such amazing heritage under more threat than in Pakistan.


The earliest known 'food-producing' era (7,000-5,000 BC) was Mehrgarh in the 'kachi plains' of Balochistan. This is the oldest known 'settled village life' habitation, where crops were produced, skins tanned, copper mined and metal worked.


Life at Mehrgarh existed till 2,600 BC. It was roughly in  this time period (3,300-2,800 BC) that the Harappan cities along the Ravi came about. Mohenjodaro and other Sindh cities by then were busy trading towns.


Experts believe that the cities of Multan, Hyderabad, Lahore and Peshawar came about in this time period. Numerous smaller towns like Bhera sprouted up. All of them were on major trading routes.


Immensely rich that Pakistan is in its heritage, there seems to be a reluctance to accept this heritage. History in Pakistan, it seems, starts from the time the Afghan invader Mahmud of Ghazni pillaged the areas that are Pakistan and beyond. In hundreds of years of Muslim rulers, foreign invaders cemented the mentality that all cultures alien to the invader did not deserve consideration.


Pakistan, it could be reasonably argued, was born out of such a worldview. From this, right or wrong, flows the undeniable fact that culture is a low priority of Pakistani life. But then what is culture?


The poet Faiz summed it up succinctly when he said: "Everything that exists on the ground is our culture." This is exactly what Unesco's World Heritage Convention states, warning that human intervention, as well as natural causes, is destroying the heritage of the world, and needs to be reversed.

No place else is this more relevant than in Pakistan. We rightly vent anger and dismay at the destruction of the Buddha statues in Bamiyan in Afghanistan, yet what is happening in Pakistan is even more dire.


Mind you, before Pakistan came into being, the British also destroyed a lot of our heritage in the name of modernisation and security. The rest they stole for their museums in the name of 'human progress'. Such are the ways of rulers who have no accountability.


But we must be concerned with what is left. Here it must be pointed out that the Indus Valley was the place where Hinduism and Jainism emerged, and Buddhism flourished. From the Hindu Kush to the coast of Makran, from the mountains of Afghanistan to the plains of Punjab, thousands of monuments exist that were once part and parcel of our lives.


Today they are fast disappearing. Even ancient sites like Mehrgarh, Harappa and Mohenjodaro are starved of funds to preserve, let alone conserve.


As they shrink and get damaged by human intervention, Pakistan is losing its immensely rich heritage. That we do not love and cherish our past is surely reflected in our regrettable condition today. Without a past and a woeful present, one shudders to think what the future will be like.


One can dwell at length on the plight of cities like Multan, Hyderabad, Lahore, Peshawar and even smaller towns like Bhera. Lahore's walled city today is 70 per cent commercialised, with all its ancient walls knocked down to make way for commercialisation. When the Aga Khan Trust for Culture intervened, the trader-politicians of Lahore literally chased them out.


On the rebound, a former prime minister requested the Aga Khan to help conserve old Multan, and it goes to the credit of the Ismaili leader that he obliged.

One hears that the Punjab rulers are now making life difficult for the researchers in Multan. A potent combination of mercantile and religious interests is keeping the conservation of our past at bay. Of this there is no doubt.


Take a small town like Bhera, the place where Alexander clashed with the local ruler called the 'Puru', or Porus in its Latinised version.


Mind you Porus defeated the foreigner, even though respectable Western historians follow the Greek description of how their leader fared. But then Bhera * remains an exquisite walled city that is disintegrating. Ancient Hindu temples have been knocked down and the houses of members of a religious sect have been reduced to ashes. The once old centre of power is today a ghost town.


As an example take the condition of the magnificent Lahore Fort. It is slowly disintegrating because of neglect. Sadly, Unesco is only moved if 'officially' approached. The official world does not want Pakistan to have too many endangered sites, and in that they manage well.


Pakistan, the world and Unesco are losing out to such manipulation. Experience tells us endangered sites are saved when the 'relatively richer' sections of society stand up to save their world. To take from Pakistan is easy and has reduced the country to ruins. It is time they gave something back. The government one should not rely on. Only then will the future seem worth the fight.

The writer is a senior commentator with a focus on heritage and economics.

*****

On Bhera, http://en.wikipedia.org/wiki/Bhera

*Bhera
lies on the Jhelum river,

"Bhera" is a Sanskrit word which means: "a place where there is no fear".

According to the "Ancient Geography of India" by Alexander Cunningham, Bhera was once known as Jobnathnagar.[1]

" The modern town of Bhira or Bheda is situated on the left bank of the Jhelam; but on the opposite bank of the river, near Ahmedabad, there is a very extensive mound of ruins, called Old Bhera or Jobnathnagar, the city of Raja Jobnath or Chobnath. "
" At Bhera the Chinese pilgrim Faxian crossed the Jhelam in 400 AD. "

The Imperial Gazetteer of India records the History of Bhera -

" In the seventh and eighth centuries, the Salt Range chieftain was a tributary of Kashmīr. Bhera was sacked by Mahmūd of Ghazni, and again two centuries later by the generals of Chingiz Khān. In 1519 Bābar held it to ransom; and in 1540 Sher Shāh founded a new town, which under Akbar became the head-quarters of one of the subdivisions of the Sūbah of Lahore. In the reign of Muhammad Shāh, Rājā Salāmat Rai, a Rājput of the Anand tribe, administered Bhera and the surrounding country; while Khushāb was managed by Nawāb Ahmadyār Khān, and the south-eastern tract along the Chenāb formed part of the territories under the charge of Mahārājā Kaura Mal, governor of Multān[2] "
" About the same time, by the death of Nawāb Ahmdyār Khan, Khushāb also passed into the hands of Rājā Salāmat Rai. Shortly afterwards Abbās Khān a Khattak who held Pind Dādan Khān, treacherously put the Rājā to death, and seized Bhera. But Abbās Khān was himself thrown into prison as a revenue defaulter and, and Fateh Singh, nephew of Salāmat Rai then recovered his uncle's dominions.[2] "

The palace of Sopeithes which the Greek historian Arrian mentions as the place on the Hydaspes is supposed to be at Bhera[citation needed]. The Greeks refer to the Jhelum river as the Hydaspes River where Alexander fought Porus in Battle of the Hydaspes River in 326BC. It was at this battle that Alexander's famous horse Bucephalus was killed.

The Kukhran Khatris are a group of eleven specific clans of Punjabi Khatris who originally hailed from the town of Bhera in Punjab. Till the time of the partition of India in 1947 Bhera had a mixed population consisting of Hindu, Sikh and Muslim communities.

The demographic composition of Bhera was significantly altered however at the time of partition as almost the entire Hindu and Sikh Bhirochis migrated to India, some chose to stay back and converted to Islam.

The refugees who came to India settled in Delhi, Punjab and other cities of Northern India . N.Delhi continues to have a colony called Bhera town where a section of these refugees were resettle.

Bhera was also home to the Mohyal tribe who also claim Porus[citation needed].

It is also home to the Punjabi Muslim communities of Piracha and Elahis and the Hayats.

Bhera is a historical city. Mahmud of Ghazni In his attack on Waihind (Peshawar) in 1001-3, is reported to have captured the Hindu Shahi King Jayapala and fifteen of his principal chiefs and relations some of whom like Sukhpal, were made Musalmans. At Bhera a great many inhabitants, except those who embraced Islam, were put to the sword.


Friday, January 4, 2013

8000 years old village in Haryana (Rakhigarhi)!


Sarasvati river valley Rakhigarhi, on world heritage map


Note from Dr S. Kalyanraman, Director, Sarasvati Research Centre.

What the Livemint article sponsored by GHF fails to notice is the locus of Rakhigarhi. It is on the banks of River Drishadvati of the ancient Sarasvati river valley. The site is as ancient as Firmana, Bhirrana, Kalibangan on the banks of the same river system. Bhirrana and Rakhigarhi show continuous occupation from 8th millenium BCE, making them early urban settlements of Drishadvati-Sarasvati valley civilisation (wht used to be called Indus Valley or Harappan civilization, a characterisation continued to be used by some writers despite the evidence that earliest settlement in Bhirrana dates back to 7380 BCE).


Map showing the location of the Indus Civilization in South Asia, and the location of the five major cities, Dholavira, Mohenjo-Daro, Ganweriwala, Harappa and Rakhigarhi (after Petrie, pers comm., image from ESRI, copyright Cameron Petrie).

************************************

From

http://www.livemint.com/Leisure/ljfXtPZHUSi5eG8Di1n9YO/History--What-their-lives-reveal.html

History | What their lives reveal

Haryana's Rakhigarhi, where individuals possess ancient, priceless treasures, will soon be on the world heritage map

Rudraneil Sengupta 

First Published: Fri, Jan 04 2013. 05 18 PM IST


A toy from 2300 BC. Photo: Priyanka Parashar/Mint

Wazir Chand Saroae is a slight, nearsighted man with a shuffling gait, the go-to man when electrical appliances in the village need fixing. His house is like any other here—compact, two-storeyed, neat. There are no signs at all to suggest that in a small room on the first floor of this house, Saroae is sitting on a treasure trove that is both priceless and timeless.

Displayed in rickety cabinets with glass fronts, Saroae's treasure does not look like much—bits of pottery, beads of various sizes, a few clay figurines and toys—but their antiquity is stunning. The oldest things here date back to between 5000 BC and 4500 BC, the early phase of Harappan civilization. The most recent ones are from 2300 BC.

This is not entirely surprising in Rakhigarhi, a cluster of two sprawling villages—Rakhikhas and Rakhi Shahpur—in Haryana, around 170km from Delhi. People living here are used to finding little bits and pieces of ancient history—even 10 years ago, the villagers will tell you, you could not plough your field without unearthing a potsherd (bits of pottery—ceramic is exceptionally durable).

"When I was a child, I found particular pleasure in finding these pots and vases," Saroae, 52, says. "And then dropping them from a height and breaking them."


Wazir Chand Saroae at his Rakhigarhi home. Photo: Priyanka Parashar/Mint

Now he can give you detailed descriptions of the various types of Harappan pottery and figurines, tell you about the great Harappan city that once stood where the village and its farmland is, down to town planning details, and walk you through the most important areas for archaeological excavations.

That Rakhigarhi was a large Harappan town was known in 1963, when the area was first surveyed. What archaeologists are finding out now is that it is the biggest ever Harappan city, larger and more extensive than the massive Mohenjo Daro.

"The whole site is around 400 hectares, which is nearly double that of Mohenjo Daro," says Vasant Shivram Shinde, professor of archaeology and joint director of the Deccan College Post-Graduate and Research Institute, Pune. "It's in critical condition because of encroachment and construction."

About 40% of the Rakhigarhi site is protected by the Archaeological Survey of India (ASI)—which translates to a fenced boundary wall and a guardroom with no guard. The wall is broken in several places, and the protected area is used by the villagers as a place to dry cow dung. The unprotected areas have houses and farmland. The ancient Harappan city lies buried under.

"People pick up Harappan objects from their fields and sell them for as little as Rs.100," says Saroae. "They don't mean to do anything illegal; it's just that they have little awareness about it."


Ornamental beads from 2300 BC found in Rakhigarhi show the high level of craftsmanship during the Harappan era.
Photo: Priyanka Parashar/Mint

New beginnings

All of this is set to change. The Global Heritage Fund (GHF), a non-profit organization based in the US that works to preserve the world's most endangered heritage sites, put Rakhigarhi on its project in 2012. This makes the Harappan site one of GHF's 13 projects worldwide, which include Ping Yao Ancient City in China and Ur in Iraq.

"The scope of this site should be emphasized," says Dan Thompson, director, global projects, Global Heritage Network. "It is large and was occupied for a long period. The potential for research and knowledge is amazing, and I think that with skilled archaeologists, historians and designers, you can craft that knowledge into a compelling narrative that people will want to see."

GHF will not only coordinate an ambitious excavation and conservation project at the site, led by Prof. Shinde, beginning this month, it will also work with the local community to develop home stays, train tour guides, and establish an on-site lab and museum with the help of the ASI, Deccan College, and other government agencies to turn Rakhigarhi into a heritage tourism hot spot.

"In our experience around the world, local communities are eager to cooperate and preserve the cultural heritage in their midst when they are included in the discussion and their concerns are addressed," Thompson says. "The economic benefits that can come from heritage preservation are a great incentive to save these sites, as is the pride that communities derive from saving their past."

For the few villagers in the know, like Saroae, this is a dream come true.
"I have been hoping for something like this from the time I began to understand the importance of this place," says Saroae. "This work can't come soon enough."

Digging Haryana


Animal figurines from Sroae's collection. Photo: Priyanka Parashar/Mint

Even though the Harappan or Indus Valley Civilization is one of the three oldest urban civilizations, along with Egypt and Mesopotamia, it is the least understood. Its script is yet to be deciphered, and the knowledge of social structures and life during that period is scant. Rakhigarhi promises to change this too. It is one of the few Harappan sites which has an unbroken history of settlement—Early Harappan farming communities from 6000 to 4500 BC, followed by the Early Mature Harappan urbanization phase from 4500 to 3000 BC, and then the highly urbanized Mature Harappan era from 3000 BC to the mysterious collapse of the civilization around 1800 BC. That's more than 4,000 years of ancient human history packed into the rich soil.

That's not all—intensive excavations in the last decade have revealed hundreds of Harappan sites all over Haryana. "Rakhigarhi was probably the centre of this vast collection of towns, villages and cities in the Haryana region," says Prof. Shinde.
A collaborative project between Banaras Hindu University (BHU) and Cambridge University, which began in 2008, has been central to unearthing this trellis of Harappan towns. Their surveys uncovered 127 sites that spanned an incredible timeline from Early Harappan to early medieval (13th century) in the vicinity of Rakhigarhi, a majority of them unknown before; 182 sites spread across the area through which Haryana's largest seasonal stream, Ghaggar, flows, 125 of which were unknown, and many more.

"In 2009, we excavated at Masudpur, which is 12km from Rakhigarhi, and discovered 13 sites that date back to the Early Harappan phase," says Ravindra Nath Singh, from the department of ancient Indian history, culture and archaeology at BHU, and one of the leaders of the project. "It is highly likely that these sites fell under the socio-economic and political catchment area of Rakhigarhi."


Private collections of Harappan artefacts in the village, including fishing hooks and standardized weight measures.
Photo: Priyanka Parashar/Mint

The project aims to answer perhaps the most compelling question about the Harappan civilization—why did it disappear? The current assumption is that the shifting and dying away of ancient river systems led to the great Harappan cities to be abandoned. This is the first multidisciplinary and focused investigation into this assumption, bringing together archaeologists, historians, geographers and environmental scientists.

Even though in archaeological terms the probe has just begun, the sheer number of discoveries is turning previous beliefs about the Harappan civilization on its head. Till recently, there was little evidence in India of a gradually developing civilization through the Harappan era. Most discoveries were from the Mature phase only, while in Pakistan, there was plenty of evidence of the earliest years of the culture. This led to the belief that the civilization took root in the regions now in Pakistan before gradually spreading eastward as it developed.

"Now the evidence suggests possibly the opposite," says Prof. Shinde. "We've got a few sites now in Haryana which date all the way back to 6000 BC and it's evident that this area was one of the first places in the world where humans graduated from a nomadic hunting-gathering lifestyle to settled agricultural communities."

New carbon-dating tests on material found at an extensive Harappan site in Bhirrana, Haryana, have also thrown up some startling dates. In research led by B.R. Mani, ASI joint director-general, and K.N. Dikshit, former ASI joint director-general, charcoal and shell bangles found at Bhirrana date back to as early as 7380 BC. Like Rakhigarhi, Bhirrana was occupied from the earliest to the last dates of the Harappan era.


The Harappan site at Rakhigarhi is used to dry cow dung.
 Photo: Priyanka Parashar/Mint

Ground work

Yet another site with the same epoch-bridging characteristic is Farmana, less than 50km from Rakhigarhi. Prof. Shinde and a team from Deccan College and Maharshi Dayanand University in Rohtak excavated this site from 2008-11. As they uncovered layer after layer of evidence, an extraordinary tableau was revealed.

First, a Harappan town with a population of around 3,000 and all the characteristics of the Mature phase—mud brick houses set in chessboard patterns, an elite central part of town, fortifications and industrial areas for potteries and copper and bronze artisans on the outskirts. In the layer below this, more modest, rectangular complexes of houses. Finally, buried deep, the first settlers, in circular pit dwellings dug into the earth.

"It's such clear phases of development," says Prof. Shinde, "that we are finally in a position to understand the progress of the civilization in some detail."
There were more startling discoveries. Burnt rice found near the site dated back to 4000 BC, even though it is widely believed that rice only came to India from China in 2500 BC.

Then, on a winter afternoon in January 2008, as the archaeologists at Farmana were about to break for lunch, a farmer came and told them that he had found something while ploughing his field, a kilometre from the excavation site. What he had stumbled upon is one of the biggest Harappan burial sites ever discovered.

In all 71 burial pits and the skeletal remains of 35 individuals were found. These people died between 2400 and 2100 BC, at the height of the civilization. They were a diverse lot—adults, adolescents, children, men, women, rich and poor. The bones went to Veena Mushrif Tripathy, assistant professor of physical anthropology at the archaeology department at Deccan College, and an expert in the forensic study of ancient diseases.


Excavations in Rakhigarhi. Photo courtesy: Global Heritage Fund

This is what the dead revealed: That burial had an important ritual significance even then, as sometimes only parts of the body were buried, the rest possibly lost in an unnatural death. A man, 35-40 years old, had only his femur and tibia interred. He was also the tallest of the lot here, at a little over 6.1ft. The largest pit (the size of the pit and the number of burial goods like pottery in it determine the socio-economic status of the person buried), had only two skulls, and a few small bones. One of those skulls, an adult male, had signs of a massive blunt object trauma on the left side of the cranial—a gaping crack that should have killed him.

"But he lived for almost two months with that injury," says Tripathy. "We can see the stages of healing. The only way he could have survived this is if he had some kind of medical attention and medication. He died only of secondary infections later."

Tripathy, who is at the last stage of interpreting the data, says there is close resemblance in both bone and muscle structure between the 4,000-year-old citizens of Farmana and its current inhabitants. "They were big-boned, had big muscles, a healthy population, with no signs of infectious diseases or malnourishment," she says.

Genome sequencing to compare DNA with Haryanvis now has so far been impossible because the wet, acidic earth destroys all DNA. Tripathy hopes that in the next three-four years she will be able to collect enough data from other sites, including Rakhigarhi, to be able to compare and find patterns.

"The Haryana region is fantastic if we do systematic scientific analysis," she says. "Because it has everything when it comes to the Harappan civilization. We can reconstruct our early history with great accuracy, especially with a multidisciplinary approach."

Lost and found

But this great Harappan network of towns and cities, buried for so many thousands of years, is in danger of being forgotten entirely. Much of the areas excavated in Farmana, Bhirrana, in and around Rakhigarhi are quickly being converted into farmland or land for housing, destroying the chances of preserving these sites. There are few preserved Harappan sites in India—Dholavira and Lothal in Gujarat, and Kalibangan in Rajasthan—none in Haryana.

Prof. Shinde says villagers are reluctant to let archaeologists even work in their areas because of the fear that a discovery will be made and the government will throw them out of their land.

"It's difficult," Prof. Shinde says. "The land is precious, and there is no clear, transparent procedure to acquire land for these purposes." The excavated sites in Farmana, for example, have been turned into farmland, despite the ASI trying to enlist it as a nominee for the Unesco World Heritage list.

Only Rakhigarhi seems to be escaping this fate. It makes Saroae happy, even if that means his private collection might not remain with him much longer. "When the ancient city rises here, next to my house," Saroae says, "I will go myself and put these things where they belong."